Zofia Stryjeńska (1891-1976) to wybitna polska malarka, ilustratorka i scenografka, jedna z najważniejszych artystek polskiego art déco. W wieku dwudziestu lat, podając się za mężczyznę, rozpoczęła studia na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, do której nie przyjmowano wówczas kobiet. Była żoną artysty i architekta Karola Stryjeńskiego, z którym od 1921 roku mieszkała w Zakopanem, a w późniejszych latach związała się z Warszawą. W okresie międzywojennym Zofia Stryjeńska pracowała jako projektantka zabawek, zajmowała się także malarstwem dekoracyjnym, tworząc między innymi słynne freski w Muzeum Techniczno-Przemysłowym w Krakowie, polichromie w baszcie Senatorskiej na Wawelu oraz aranżację wnętrza warszawskiej restauracji Fukiera. W 1925 roku, podczas Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu, zaprezentowała w pawilonie Józefa Czajkowskiego cykl panneaux "Rok obrzędowy w Polsce". Artystka została uhonorowana złotym medalem na XVIII Biennale w Wenecji w 1932 roku oraz odznaczona Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Zofia Stryjeńska na nowo zinterpretowała w polskiej sztuce folklor, a centralnym motywem jej twórczości było święto, rozumiane jako topos nieśmiertelnego ludowego karnawału. Wykorzystując rustykalne ornamenty, z pełnym rozmachem wyznaczyła nową epokę malarstwa dekoracyjnego, zarówno pod względem formalnym, jak i narracyjnym.