Alfred Lenica (1899-1977) to polski malarz, jeden z czołowych przedstawicieli powojennej awangardy artystycznej w Polsce, ojciec Jana Lenicy i Danuty Konwickiej, teść Tadeusza Konwickiego. Studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego oraz w Konserwatorium Muzycznym, a swoje malarskie zainteresowania pogłębiał w Prywatnym Instytucie Sztuk Pięknych prowadzonym przez Adama Hannytkiewicza. W latach 30. XX wieku tworzył obrazy figuratywne, przede wszystkim martwe natury i pejzaże, wzorując się na kubizmie. Czas II wojny światowej okazał się przełomowy dla jego kariery artystycznej. Alfred Lenica stał się częścią krakowskiej awangardy skupionej wokół Tadeusza Kantora, a w 1947 roku został współzałożycielem awangardowej grupy 4F+R. Po latach prób i poszukiwań artysta coraz silniej dążył ku abstrakcji oraz taszyzmowi. W 1948 roku wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie, zorganizowanej przez Kantora. Aktywnie współuczestniczył w nurcie socrealistycznym, tworząc wiele realistycznych obrazów na początku lat 50. Namalował wówczas między innymi "Młodego Bieruta wśród robotników", "Pstrowskiego i towarzyszy", "Przyjęcie do Partii" oraz "Czerwony plakat". Na własny użytek próbował też łączyć eksperymenty formalne z ideowo zaangażowaną tematyką, czego przykładem jest praca "Tracimy dniówki" z 1953 roku, w której zastosował kolaż i monotypię. Alfred Lenica wiele podróżował. Na zaproszenie ONZ przebywał na przełomie 1959 i 1960 roku w Genewie, gdzie w siedzibie tej organizacji wykonał malowidło ścienne "Trzy żywioły" (Woda, Ogień i Miłość). Utrzymywał stały kontakt z rodzimą awangardą artystyczną, wystawiał z Grupą Krakowską, brał udział w większości plenerów w Osiekach koło Koszalina oraz uczestniczył w sympozjum "Sztuka w zmieniającym się świecie" w 1966 roku w Puławach.